Јазикот често се дефинира како систем од знаци кои служат за комуникација. Многу јазици користат гестови, звуци, слики, или зборови, и групи на симболиидеи, значења и мисли.

Еден од на јазиците е знаковниот јазик односно  тој претставува комуникација преку телесни движења, особено со дланките и рацете, наместо преку говор. Долго се користел од говорници што меѓусебно зборуваат неразбирливи јазици – на пример разни индијански племиња во XIX век во Северна Америка комуницирале преку јазик со знаци и на широко се користи за комуникација на глувите.

Шарл Мајкл abbe de’l Eppe (1712-89), го развил првиот јазик со знаци за глувите во средината на XIX век: неговиот систем се вклопил во францускиот знаковен јазик (ФЗЈ) и сеуште се користи во Франција. Во Сад го пренел Томас Галоде (1787-1851)во 1816 година и таму еволуирал во американски знаковен јазик (АЗЈ или Амеслан), и сега го користат повеќе од половина милион луѓе.

Овие и други национални знаковни јазици, главно, изразуваат концепти наместо елементи од зборови и затоа имаат повеќе заеднички работи меѓу себе отколку со јазиците што се зборуваат во нивните земји.