Војните од 1799 година до 1815 година се серија војни кои ги водела Франција против различни европски сојузнички сили. На почетокот тоа било обид за зачувување на моќта на Франција воспоставена со француските револуционерни војни, потоа прераснале во заложби на Наполеон да ја подврди својата надмоќ над другите европски сили. Победата на Австрија во битката кај Маренго (1800 г.) ја поставила Франција за доминантна сила на континентот.

1004113_PH06869Наполеон извојувал значајни победи во битките кај Улм и Аустерлиц (1805 г.), Јена и Ауерштет (1806 г.) и Фридланд (1807 г.) против сојузничката коалиција на Русија, Австрија и Прусија. Со Договорот од Тилзит (1807 г.) и Договорот од Шенбрун (1809 г.), поголемиот дел од Европа, од Англискиот канал до руската граница, станал дел од Француската Империја. Успесите на Наполеон биле резултат на стратегија на брзо движење на неговата војска и брзи напади. Стратегијата на неговите непријатели била избегнување на судири при повлекувањето, со што линиите за снабдување на војската на Наполеон станувале премногу долги, оваа стратегија била успешно искористена против него од страна на војводата од Велингтон во Полуостровската војна, како и од Михаил, принцот Баркли де Толи, во Русија. Во 1813 година била формирана Четирикратна алијанса за да се спротистави на Наполеон. Поразен во битката кај Лајпциг, бил принуден да се повлече западно од реката Рајна. Неговиот конечен пораз во битката кај Ватерло бил последица на неговата неспособност да ги изненади и спречи двете армии, предводени од Велингтон и Гебхард фон Блихер, да ги здружат своите сили за негово поразување. Со тоа завршила ерата на наполеонските војни.